Miasto utrapienia
Miasto utrapienia читать книгу онлайн
To historia ch?opaka obdarzonego niezwyk?ymi zdolno?ciami, rozgrywaj?ca si? w scenerii wsp??czesnej Warszawy. Patryk Wojewoda, g??wny bohater posiada niezwyk?y dar – "s?yszy" cyfry, kt?re wstukuj? ludzie korzystaj?cy z bankomat?w. Od jego humoru zale?y, co zrobi z czterema cyferkami PIN-u. Raz pr?buje poderwa? zgrabn? blondynk?, innym razem "wymierza grzywn?" pewnemu w?a?cicielowi z?otej karty. To specyficzne hobby nie uchodzi uwadze policji… Nie zdradzaj?c za wiele – tak rysuje si? g??wny w?tek powie?ci. R?wnie atrakcyjne s? tu historie innych bohater?w – opowie?ci o romansach, kochankach, ucieczkach z fantazj? – a tak?e groteskowe wymys?y uroczej kompaniji dziadka Patryka, Nepomucena. Jeden ze ?mieszniejszych to obraz osza?amiaj?cej koniunktury, jaka powstanie w Granatowych G?rach (do z?udzenia przypominaj?cych rodzinn? Wis?? Pilcha), kiedy w "absolutnej konspiracji" osi?dzie w nich na sta?e sam Papie?.
Powie?? obfituje w liczne dygresje, gry j?zykowe, celne obserwacje, a autor bawi si? z czytelnikiem skomplikowanymi zabiegami narracyjnymi, by na ko?cu i tak go zaskoczy?. Naturalnie mi?o?nicy prozy Pilcha i tu odnajd? typowo "pilchowskie" (autobiograficzne?) motywy: s? kobiety, s? mi?osne przechwa?ki, beznadziejne romanse, jest alkohol. Mimo do?? ponurych wizji i obraz?w, kt?rych Pilch nie szcz?dzi w "Mie?cie utrapienia", ksi??ka jest pe?na humoru i b?yskotliwych dialog?w.
Внимание! Книга может содержать контент только для совершеннолетних. Для несовершеннолетних чтение данного контента СТРОГО ЗАПРЕЩЕНО! Если в книге присутствует наличие пропаганды ЛГБТ и другого, запрещенного контента - просьба написать на почту [email protected] для удаления материала
Nataszo, tę maź mieszały i jakbym miał tej mazi pełne kieszenie, nigdy bym jej nie wyczerpał, a ona zmieniałaby jedynie stan skupienia i przeznaczenie. Raz byłaby olejkiem różanym, raz biothermem męskim, raz kremem do golenia, raz maścią wężową, co odgania wszelkie dolegliwości, raz oxycortem, raz złocistym pyłem do posypywania prześcieradła przed nocą, raz wodą kolońską o dławiącym zapachu, raz płynem do kąpieli, raz body balsamem, raz żelem pod prysznic, raz ambrę solaire…
– Nie zmyślaj Patryku – mówi widmo Pietii – zmyślasz, a piękno twojego zmyślania nie bierze mnie wcale. Tym bardziej mnie nie bierze, że jest z nim pewien dodatkowy kłopot. Za bardzo jestem w zasadniczym sensie zboczona, żeby mnie jeszcze miały podniecać zboczenia językowe albo poetyckie. Nie podniecają mnie one. A dodatkowy kłopot jest taki, że ty, jeśli dobrze zrozumiałam niektóre mniej hermetyczne strofy twojej arii, znalazłeś kartę bankomatową Banku Towarzystwa Ziemi Hetejskiej? Nieprawdaż? Widzisz, i z tym jest pewien kłopot. Bo ja zgubiłam kartę bankomatową Banku Śląskiego.
